آنگاه که تنها شدی و در جستجوی یک تکیه گاه مطمئن هستی بر من توکل کن (نمل آیه ۷۹)
آنگاه که نومیدی بر جانت پنجه افکنده و رها نمیشوی به من امیدوار باش (زمر آیه ۵۳)
آنگاه که در پی تعالی و کمال هستی نیتت را پاک و الهی کن (فاطر آیه ۲۹)
آنگاه که سرمست زندگانی و مغرور به آن شدی به یاد قیامت باش (فاطر آیه ۵)
آنگاه که دوست داری به آرزویت برسی به درگاهم دعا کن تا اجابت کنم (غافر آیه ۶۰)
آنگاه که دوست داری کسی همواره به یادت باشد به یاد من باش که من همواره به یاد تو هستم (بقره آیه ۱۵۲)
آنگاه که روحت تشنه راز و نیاز است آهسته مرا بخوان (اعراف آیه ۵۵)

 جملاتی قصار از «راه روشن»

1) کسی که کردارش او را به جایی نرساند، افتخارات خاندانش، او را به جایی نخواهد رسانید.
2) برادرت را با احسانی که در حق او میکنی سرزنش کن و شر او را با بخشش باز گردان.
3) در دگرگونی روزگار، گوهر شخصیت مردان شناخته میشود.
4) سخن در بند توست، تا آن را نگفته باشی و چون گفتی، تو دربند آنی، پس زبانت را نگه دار چنانکه طلا و نقره خود را نگه میداری.
5) کسی که مصیبتهای کوچک را بزرگ شمارد، خدا او را به مصیبتهای بزرگ مبتلا خواهدکرد.
6) بخشش بیش از خویشاوندی، محبت میآورد.
7) کسی که خود را در جایگاه تهمت قرار داد، نباید جز خود را نکوهش کند.
8) بردباری و تحمل سختیها، ابزار ریاست است.
9) زبان تربیت نشده، درندهای است که اگر رهایش کنی میگزد.
10) بخشنده باش اما زیادهروی نکن، در زندگی حسابگر باش اما سختگیر مباش.
11) بدترین دوست، آن است که برای او به رنج و زحمت افتی.
12) سزاوار نیست که بنده خدا به دو خصلت اعتماد کند، تندرستی و توانگری.
13) خدا را فرشته ای است که هر روز بانگ میزند بزائید برای مردن، فراهم آورید برای نابودی و بسازید برای ویران گشتن.
14) ای مردم؛ همانا بر شما از دو چیز میترسم، هواپرستی و آرزوهای طولانی. اما پیروی از خواستهها و تمایلات نفس، انسان را از حق باز میدارد و آرزوهای طولانی، آخرت را از یاد میبرد.
15- دلهای مردم گریزان است، و لذا به کسی روی آورند که خوشرویی کند.

خاستگاه تربیتی

حضرت عباس علیه ‏السلام در گستره ‏اى چشم به جهان گشود که رایحه دل ‏انگیز وحى، فضاى آن را آکنده بود و در دامان مردى سترگ پرورش یافت که بر کرانه ‏هاى تاریخ ایستاده بود. در خانه‏ اى رشد کرد که از زیور و زینت هاى دنیایى تهى، اما از نور ایمان سرشار بود؛ خانه ‏اى گلین با درى چوبى که یادگار خانه ‏دارى زهرا علیها السلام بود؛ خانه‏ اى که دهلیز آن کانون خاطراتى تلخ و جانکاه براى على علیه ‏السلام بود و شاید با هر رفت و برگشت از آن، تلخى داغى سترگ، گلویش را مى ‏فشرد؛ داغ زهرا علیه‏السلام و دهلیزخانه یادگارى بود از شجاعت و شهامت زنى در دفاع از امامت تا پاى جان.

 کودکى و نوجوانى

تاریخ گویاى آن است که امیرالمؤمنین علیه ‏السلام همّ فراوانى مبنى بر تربیت فرزندان خود مبذول مى‏ داشتند و عباس علیه ‏السلام را افزون بر تربیت در جنبه‏ هاى روحى و اخلاقى از نظر جسمانى نیز مورد تربیت و پرورش قرار مى‏ دادند تا جایى که از تناسب اندام و ورزیدگى اعضاى او، به خوبى توانایى و آمادگى بالاى جسمانى او فهمیده مى ‏شد. علاوه بر ویژگیهاى وراثتى که عباس علیه ‏السلام از پدرش به ارث برده بود، فعالیتهاى روزانه، اعم از کمک به پدر در آبیارى نخلستانها و جارى ساختن نهرها و حفر چاه ها و نیز بازیهاى نوجوانانه بر تقویت قواى جسمانى او مى ‏افزود.
از جمله بازی هایى که در دوران کودکى و نوجوانى عباس علیه ‏السلام بین کودکان و نوجوانان رایج بود، بازى ‏اى به نام «مداحى» بود که تا اندازه‏اى شبیه به ورزش گلف مى ‏باشد و در ایران زمین به «چوگان» شهرت داشته است. در این بازى که به دو گونه سواره یا پیاده امکان‏ پذیر بود، افراد با چوبى که در دست داشتند، سعى مى‏ کردند تا گوى را از دست حریف بیرون آورده، به چاله‏ اى بیندازند که متعلق به طرف مقابل است. این گونه سرگرمیها نقش مهمّى در چالاکى و ورزیدگى کودکان داشت. افزون بر آن نگاشته‏اند که امیرالمؤمنین علیه ‏السلام به توصیه ‏هاى پیامبر (ص) مبنى بر ورزش جوانان و نوجوانان، اعم از سوارکارى، تیراندازى، کشتى و شنا جامه عمل مى‏ پوشانید و خود شخصاً، فنون نظامى را به عباس علیه‏ السلام فرا مى ‏آموخت که این موضوع نیز گام مؤثر و سازنده‏اى در پرورشهاى جسمانى حضرت عباس علیه ‏السلام به شمار مى ‏رفت.